Главная страница сайта Небесное Искусство Главная страница сайта Небесное Искусство Главная страница сайта Небесное Искусство
Те, кто продвинут духовно, занимаются внутренней работой. Ибн Аббад из Ронды
Кликните мышкой 
для получения страницы с подробной информацией.
Блог в ЖЖ
Карта сайта
Архив новостей
Обратная связь
Форум
Гостевая книга
Добавить в избранное
Настройки
Инструкции
Главная
Западная Литература
Х.К. Андерсен
Карты путешествий
Ресурсы в Интернете
Р.М. Рильке
У. Уитмен
И.В. Гете
М. Сервантес
Восточная Литература
Фарид ад-дин Аттар
Живопись
Фра Анжелико
Книги о живописи
Философия
Эпиктет
Духовное развитие
П.Д. Успенский
Дзен. 10 Быков
Сервисы сайта
Мудрые Мысли
От автора
Авторские притчи
Помощь сайту
 

 

Текущая фаза Луны

Текущая фаза Луны

26 октября 2020

 

Главная  →  Х.К. Андерсен  →  Сказки  →  Переводы сказок  →  Все сказки на белорусском языке  →  Сярэбраная манетка

Случайный отрывок из текста: Фарид ад-дин Аттар. Рассказы о святых. Хазрат Рабийа Басри
... Пророк Мухаммад явился Рабийе во сне и спросил ее, помнит ли она своего друга. Она ответила: «Разве можно забыть тебя? Но что я могу поделать? Любовь к Богу настолько заполнила собой каждую пору моего тела, что в нем не осталось места для любви к тебе или ненависти к Сатане». ...  Полный текст


Выберите из раздела сказок Андерсена:

Перечень сказок:
по году издания
по алфавиту
по популярности
по оценкам читателей
случайная сказка

Переводы сказок:
на белорусском
на украинском
на монгольском
на английском
на французском
на испанском

Иллюстрации к сказкам:
В. Педерсен
Л, Фрюлих
Э. Дюлак
современные художники

Примечания к сказкам:
Примечания

Выберите из раздела Андерсена:

Повести и романы, стихи, автобиографии, путевые заметки, письма, портреты, фотографии, вырезки, рисунки, литература об Андерсене, раздел Андерсена на форуме.
   

Эту сказку можно посмотреть на 2-х языках одновременно
Выберите языки:
и  

 
Оцените эту сказку:
Кликните мышкой 
для получения страницы с подробной информацией.
Всего оценок: 2, средняя: 3.0 (от 1 до 5)
   

Сярэбраная манетка

 

Жыла-была манетка. Яна толькі што выйшла з чаканкі, чысценькая, бліскучая, пакацілася і зазвінела:

— Ура! Цяпер пайду гуляць па белым свеце! Ура!

І пайшла.

Дзіця трымала яе ў сваім цёпленькім кулачку, скнара сціскаў халоднымі, ліпкімі пальцамі, людзі старэйшыя падоўгу круцілі ў руках, перш чым расстацца з ёю, а моладзь траціла яе, як толькі атрымлівала. Манетка была сярэбраная з невялікай дамешкай медзі і вось ужо цэлы год гуляла па белым свеце, па той краіне, дзе яе адчаканілі. Потым яна выправілася вандраваць за мяжу і ўрэшце засталася адзінай роднай манеткай у кашальку падарожніка. Але ён і не здагадваўся, што яна існуе, пакуль яна сама выпадкова не трапіла яму пад руку.

— Ого! — усклікнуў ён. — У мяне яшчэ засталася адна родная манетка! Ну, няхай вандруе са мною і далей!

І падарожнік зноў паклаў яе ў кашалёк, а манетка ажно зазвінела і заскакала ад радасці. Цяпер яна ляжала разам са сваімі замежнымі таварышкамі, якія ўвесь час мяняліся: адны саступалі месца другім, а наша манетка ўсё заставалася ў кашальку, і гэта было пэўнай адзнакай яе адметнасці.

Мінула шмат тыдняў. Манетка заехала далёка-далёка ад радзімы, але куды — не ведала. Яна толькі чула ад суседак, што яны францужанкі або італійкі, што яны цяпер у такім або такім вось горадзе. Але сама яна не магла ўявіць сабе гэтых гарадоў: вечна седзячы ў кашальку, не пабачыш свету. А з ёю так яно і было.

Ды вось аднойчы манетка прыкмеціла, што кашалёк не зачынены, ёй захацелася хоць адным вокам зірнуць на свет, і яна праслізнула ў шчылінку. Ёй, канешне, не трэба было гэта рабіць, бо залішняя цікаўнасць ніколі не застаецца без пакарання! Яна выпала ў кішэню штаноў. Увечары кашалёк дасталі, а манетка засталася ляжаць, дзе ляжала. Штаны вынеслі ў калідор, каб пачысціць, і тут манетка вывалілася з кішэні на падлогу, і ніхто гэтага не заўважыў.

Раніцай адзежу зноў прынеслі ў пакой. Падарожнік адзеўся і паехаў, а манетка засталася.

Неўзабаве яе знайшлі на падлозе і далучылі да трох іншых манетак, каб яны выконвалі свае абавязкі.

«Вось і цудоўна! Зноў пайду гуляць па свеце, пабачу новых людзей, новыя звычаі!» — падумала манетка.

— Што гэта за манета? — раптам пачула яна. — Гэта не наша манета! Ды яна фальшывая! Яна нічога не вартая!

Вось тут, уласна кажучы, і пачынаецца гісторыя манеткі, якую яна пасля сама расказвала.

— «Фальшывая! Нікуды не вартая!» Пры гэтых словах я ажно скаланулася, — расказвала манетка. — Я ж ведала, што я з чыстага серабра, вельмі звонкая і цудоўнай чаканкі. Мабыць, гэтыя людзі памыляюцца, — думала я. — Не можа быць, каб яны так казалі пра мяне! Але менавіта пра мяне яны і гаварылі. Яны называлі мяне фальшываю. На іхнюю думку, я была нічога не вартая! «Трэба яе збыць каму-небудзь у прыцемку», — сказаў чалавек, да якога я трапіла. І збыў-такі. Але пры дзённым святле мяне зноў пачалі лаяць і зневажаць: «Фальшывая!», «Нічога не вартая!», «Трэба яе хутчэй збыць з рук!» І я дрыжала ад сораму і страху кожны раз, калі мяне падсоўвалі каму-небудзь замест мясцовай манеты.

«Няшчасная я манета, — думала я тады. — Якая з таго карысць, што я сярэбраная, звонкая, выдатнай чаканкі? Усяму гэтаму грош цана! У вачах усіх ты застаешся тою, за каго цябе лічаць! І як, мусіць, жахліва мець нячыстае сумленне, прабівацца наперад падманам, ашуканствам, калі мне, ні ў чым не вінаватай, гэтак цяжка пакутаваць толькі таму, што ў мяне аблічча злачынкі!..» Пераходзячы ў новыя рукі, я кожны раз калацілася, баючыся, што мяне пачнуць разглядаць, бо ведала, што мяне са злосцю шпурнуць на стол, нібыта я якая-небудзь махлярка.

Аднойчы я трапіла да беднай жанчыны: ёй заплацілі мною за цяжкую падзённую работу. Але ёй ужо ніяк не ўдавалася збыць мяне з рук — ніхто не хацеў браць мяне, і я была для небаракі сапраўдным няшчасцем. «Давядзецца мне каго-небудзь ашукаць, — сказала яна неяк раз. — Я не такая багатая, каб трымаць у запасе фальшывыя грошы. Аддам гэтую манету багатаму булачніку, ён не збяднее ад гэтага... Але ўсё ж нядобра так рабіць. Сама ведаю, што нядобра».

— Ну вось, цяпер я буду ляжаць на сумленні ў беднай кабеты! — уздыхнула я. — Няўжо я гэтак змянілася?

Жанчына пайшла да багатага булачніка, але той вельмі добра разбіраўся ў манетах: булачнік не паклаў мяне ў касу, а шпурнуў проста ў твар жанчыне. І, вядома, ёй не далі за мяне хлеба. Ах, як я засмуцілася! «Няўжо, — думала я, — мяне адчаканілі на гора людзям?! Мяне, якая ў маладыя гады была такая смелая, упэўненая ў сабе. Так верыла ў сваю каштоўнасць і цудоўную чаканку!» І я затужыла, замаркоцілася, як толькі можа тужыць-маркоціцца манетка, якую ніхто не хоча браць. Але жанчына прынесла мяне назад дадому, лагодна-ласкава паглядзела на мяне і сказала: «Не хачу нікога ашукваць! Я праб'ю ў табе дзірачку, няхай кожны ведае, што ты фальшывая... Хаця... Пачакай, мне падумалася — можа, ты шчаслівая манетка? Мне чамусьці здаецца, што ты шчаслівая. Я праб'ю ў табе дзірачку, зацягну шнурок і павешу на шыю суседскай дзяўчынцы — няхай носіць на шчасце!»

І яна прабіла на мне дзірачку. Канешне, не дужа прыемна, калі ў табе прабіваюць дзірку, але дзеля добрай мэты, шмат што можна перацярпець. Праз дзірачку працягнулі шнурок, і я зрабілася падобнай на медальён. Тады мяне павесілі на шыйку маленькай дзяўчынцы. Малая ўсміхалася мне, цалавала мяне, і я ўсю ноч спачывала на цёпленькіх нявінных дзіцячых грудзях.

Раніцай маці дзяўчынкі ўзяла мяне ў рукі, паглядзела на мяне і штосьці задумала, — я адразу здагадалася! Яна дастала нажніцы і перарэзала шнурок.

— Шчаслівая манетка! — сказала яна. — Гэта трэба праверыць.

Яна паклала мяне ў кіслату, і я ўся пазелянела. Потым яна старанна замазала дзірачку, крыху пачысціла мяне і на змярканні пайшла да прадаўца латарэйных білетаў, каб купіць на шчасце білецік.

Ах, як цяжка было ў мяне на душы! Я ўся сцялася і, здавалася, вось-вось пераламлюся напалам. Я ж ведала, што мяне абзавуць фальшываю, зняславяць перад усімі іншымі манетамі, што ляжаць у касе і аздоблены надпісамі і чаканкай, якой можна ганарыцца. Але ж! На гэты раз абышлося, і я не зведала ганьбы. Пакупнікоў сабралася вельмі многа і прадавец быў гэтак заняты, што, не разглядаючы, кінуў мяне ў касу разам з іншымі манетамі. Выйграў ці не куплены за мяне білет — я не ведаю, але на другі дзень мяне разгледзелі, палічылі за фальшывую і адклалі ўбок, а пасля зноў паслалі ашукваць людзей — з маёй дапамогі ўсё ашукваць, ашукваць! А гэта ж проста нясцерпна з маім шчырым, сумленным характарам — яго ж не маглі ў мяне адабраць!

Так пераходзіла я з рук у рукі, з дома ў дом больш за год, усюды мяне лаялі, усюды пракліналі. Ніхто мне не верыў, і я ўжо сама не верыла сабе. Цяжкі гэта быў час.

Аднойчы прыехаў падарожнік. Яму вось мяне і падсунулі. Ён быў даверлівы і палічыў мяне за мясцовую манету. Але калі ён хацеў за штосьці расплаціцца мною, я зноў пачула:

— Гэтая манета нікуды не вартая, яна фальшывая!

— Мне яе далі за сапраўдную, — сказаў падарожнік і больш пільна прыгледзеўся да мяне. Раптам на твары яго з'явілася ўсмешка, а я ж ужо даўно не бачыла ўсмешкі на тварах тых, хто трымаў мяне ў руках. — Не можа быць! — усклікнуў ён. — Гэта ж наша родная манетка, добрая праўдзівая манетка з маёй радзімы, у ёй прабілі дзірку і называюць фальшываю! Вось пацеха! Але я цябе зберагу і завязу дадому.

Як я зарадавалася! Мяне зноў называюць добрай, праўдзівай, сапраўднай, а не фальшывай манеткай, хочуць узяць дамоў, дзе ўсе будуць прызнаваць мяне і верыць, што я з чыстага серабра і цудоўнай чаканкі! Я заіскрылася б ад радасці, але гэта не ў маёй натуры: гэта ўласціва сталі, а не серабру.

Мяне загарнулі ў тонкую белую паперку, каб я не змяшалася з іншымі манетамі і не згубілася. І толькі на святы, калі да падарожніка збіраліся землякі, мяне паказвалі ім, і ўсе хвалілі мяне: казалі, што я вельмі цікавая. Пацеха ды годзе! Як гэта можна здавацца цікавай, калі сама пры гэтым не гаворыш ні слова?

І вось нарэшце я апынулася на радзіме! Усе мае нягоды і пакуты скончыліся, і радасць вярнулася да мяне. Бо я з чыстага серабра, адмысловай чаканкі і ніхто не звяртае ўвагі, што на мне прабіта дзірка, як на фальшывай. Гэта не мае аніякага значэння, калі ты сама не фальшывая.

Так, трэба мець цярпенне. Урэшце праўда заўсёды перамагае — у гэтым я цвёрда ўпэўнена! — закончыла свой расказ манетка.

Оцените эту сказку:
Кликните мышкой 
для получения страницы с подробной информацией.
Всего оценок: 2, средняя: 3.0 (от 1 до 5)

 

Наверх
<<< Предыдущая страница Следующая страница >>>
На главную

 

   

Старая версия сайта

Книги Родни Коллина на продажу

Нашли ошибку?
Выделите мышкой и
нажмите Ctrl-Enter!

© Василий Петрович Sеменов 2001-2012  
Сайт оптимизирован для просмотра с разрешением 1024х768

НЕ РАЗРЕШАЕТСЯ КОММЕРЧЕСКОЕ ИСПОЛЬЗОВАНИЕ МАТЕРИАЛОВ САЙТА!